Простувањето не е должност.
Не е доказ дека си зрел или продуховен.
Не е начин да ја изгасиш болката побрзо.
Често простуваме прерано,
не затоа што разбираме или сме спремни, туку затоа што не сакаме да чувствуваме што навистина боли.
Вистината прво боли.
Има лутина.
Има тага.
Има „ова не беше во ред“.
Некои работи не се простуваат.
Се гледаат јасно и не се бираат повторно.
Тоа не е огорченост.
Тоа е интегритет.
Простувањето што доаѓа по вистината е тивко,
без објаснувања, без драма, без повторен избор.
Тоа не е слабост. Тоа е јаснотија.
А ако ова те допре, не се решава со цитати.
Се работи.
На терапија.